Lente.

 

Wat een toestanden allemaal! Men spreekt nergens anders meer over, dan “het” virus. Of er niets anders meer is! Er wordt gehamsterd bij het leven. Vooral producten, waarvan ik denk: “hé waarom?”. Men praat elkaar angst aan. Als er al iemand hoest of niest, springt men opzij. Daarom, even genoeg hierover!

Vannacht kwam dit naar boven:

 

Al enkele morgens word ik wakker en hoor een heerlijk geluid: “De vogels, de vogels zijn er”. Ik hoor een vrolijk gekwetter. Wat is dat lang geleden, dat ik dat hoorde. Maanden heb ik geen vogels in de tuin gezien, door de regen. Nu … ja, ze zijn er weer.

Jippie, ik spring uit bed en loop naar de badkamer. Elke morgen doe ik de plisségordijnen omhoog, zet mijn ellebogen op de vensterbank en mijn hoofd leg ik in mijn handen. Wat een tuin! Wat een kleur!

De vogels, groenlingen, ze zijn er weer volop. De zon, de zon is ook daar. Die hebben we zo hard nodig. Juist nu, in deze tijd. Alles schiet uit de grond. Bij de buren staan twee bomen en hebben roze bloemen. Ik zie de groene blaadjes in de andere bomen komen.

Het roodborstje springt om Wim heen, als hij bezig is in de tuin. Het wordt lente. Het wordt warmer. God laat zien: “Ik ben er ook nog. Ik heb alles in Mijn hand. Zie, de zon, die straalt en die jullie warmte geeft en vitaminen. Zie de kleuren om je heen, die vrolijkheid geven. Zie, ik laat alles weer uitkomen, alles wordt weer nieuw en fris.

Hoor, de vogels, die hun prachtige liederen ten gehore brengen. God is daar! Hij zorgt voor ons. Laten we dat voor ogen houden en elkaar blijven bemoedigen.

Gods zegen.

 

Janneke